Św. Franciszek z Asyżu

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/da/StFrancis_part.jpg/344px-StFrancis_part.jpg

Św. Franciszek urodził się w 1181 lub 1182 roku w Asyżu, jako syn Piotra i Piki Bernardone. Na chrzcie otrzymał imię Jan, lecz przez ojca został nazwany Franciszek (wł. Francesco – „Francuzik”). Wzrastał beztrosko wśród asyskiej młodzieży, wyróżniając się pogodą ducha i silną osobowością. Chociaż jego ojciec był kupcem, Franciszek marzył o rycerskiej sławie. W 1202 roku brał udział w wojnie z Perugią. Ranny w jednej z bitew, został wzięty do niewoli. Gdy po roku odzyskał wolność i wrócił do rodzinnego Asyżu, zmogła go tajemnicza choroba, dając okazję do przemyśleń. Chociaż w 1205 roku po raz kolejny wyruszył w poszukiwaniu sławy, jednak zawrócił w połowie drogi pod wpływem tajemniczego snu i do Asyża powrócił jako inny człowiek.

Miejsce zabaw i poszukiwania uciech w towarzystwie młodzieży zajęły modlitwy i szukanie odosobnienia poza murami miasta. Podczas jednej z tych wypraw w 1206r, w kościele św. Damiana usłyszał wyraźne polecenie: Franciszku, idź i napraw mój dom, który rozpada się w gruzy! Posłuszny temu poleceniu rozpoczął odbudowę kościółka, posiłkując się majątkiem ojca. Wobec gwałtownego sprzeciwu Piotra Bernardone, Franciszek w obecności biskupa Asyżu oddaje pieniądze i ubranie swojemu ojcu, rozpoczynając zupełnie nowy rozdział swojego życia.

Od tej pory odbudowa kolejnych kościołów przeplatana jest posługą trędowatym oraz przyjmowaniem kolejnych młodzieńców, którzy pragnęli żyć taj jak Franciszek. W 1209 roku wraz z jedenastoma braćmi udał się do Rzymu i od papieża Innocentego III uzyskał ustne zatwierdzenie Reguły Braci Mniejszych.

Kolejne lata odznaczają się rozrostem i ekspansją Zakonu. Franciszek oddaje kierownictwo innym braciom, sam poświęca się działalności misyjnej. W 1223 roku układa Regułę, którą zatwierdza papież Honoriusz III. W 1224 roku Franciszek udaje się na Górę Alwernię, gdzie po 40 dniowym poście otrzymuje stygmaty (14 września 1224).

Ostatnie dwa lata życia naznaczone są z jednej strony ogromnym cierpieniem, z drugiej doświadczeniem miłości Boga, które zaowocowało powstaniem Pieśni słonecznej, jednego z najpiękniejszych utworów literatury włoskiej. Osłabiony chorobą, doświadczany przez ludzką zazdrość i podejrzliwość, osamotniony i cierpiący, Franciszek jeszcze bardziej zbliżył się do Boga. Owo mistyczne zjednoczenie wybrzmiało właśnie w modlitwie, która jest nie tylko pochwałą stworzeń, ale przede wszystkim pochwałą Wszechmogącego Stwórcy.

Franciszek umarł w sobotę wieczorem, 3 października 1226 r. położony na gołej ziemi nieopodal Porcjunkuli, którą tak bardzo umiłował. 16 lipca 1227 r. został ogłoszony świętym, a 25 maja 1230 r. jego ciało zostało przeniesione do Bazyliki, wzniesionej na jego cześć.

Dodaj komentarz